هنگامی که به دکتر مراجعه کردم بعد معاینه گفت با یک عمل جراحی سرپایی حل میشه اما برای استریل بودن بیا بیمارستان تو اتاق عمل اینکارو انجام بدیم. منم از همه جا بیخبر بعنوان یک عمل جراحی سرپایی به تنهایی رفتم بیمارستان. وقتی همه کارهای پذیرش را انجام دادم هنگامی که پرستار گفت وسایلت را به همراهت تحویل بده و بیا لباسهایت را عوض کن تا آماده اتاق عمل بشوی گفتم که تنها هستم و کسی همراهم نیست . پرستار گفت نمی شود باید یک نفر بیاید وسایلت را تحویل بگیرد. منهم برای اینکه در منزل کسی نگران نشه به هیچ کس نگفته بودم ، پس از کمی فکر به یکی از همکاران اداره زنگ زدم که به کمکم بیاید. البته قابل ذکر است که اداره ما به بیمارستان نزدیک بودبرای همین چیزی طول نکشید که دوست ما آمد وسایل را تحویلش دادم و لباس خود را عوض نمودم .هنگامی که به صف پشت اتاق عمل رسیدم ساعت حدود نه بود و چند نفری جلوی من بودند. بعد از مدت زمان زیادی که فکر می کنم حدود ساعت دوازده می شد بدون لباس گرم و تنها با لباس اتاق عمل بر روی تخت در صف انتظار بودم و سرمای این فصل را تحمل می نمودم نوبت به من رسید.پرستار وقتی آمد یک آمپول به من تزریق کرد و....
به خودم که آمدم هیچ چیز یادم نمی آمد . نمی دانستم کجا هستم ، چه اتفاقی براییم رخ داده. مثل اینکه هیچ بدنی ندارم . هیچ چیزی نمیدیدم و هیچ چیزی نمی شنیدم . با خودم خیلی فکر کردم تا بالاخره یادم آمد که من برای جراحی به اتاق عمل رفته بودم. هر کاری کردم که چشم باز کنم نمی توانستم . حتی نمی توانستم صدایی از خودم در بیاورم و یا حرکتی کنم. انگار که از بالا داشتم به خودم نگاه میکردم . دیگر برایم مسلم شده بود که من در زیر عمل مرده ام . تنها کاری که می توانستم انجام بدهم فکر بود و مرور خاطرات . خیلی تلاش کردم که اطرافم را ببینم .حتی موفق نشدم چشم خودم را باز کنم . وحشت تمام وجودم را فرا گرفته بود. برای هر کدام ما چشم بازو بسته کردن هیچ مشکلی نیست و بدون تفکر این اعمال ابتدایی را انجام میدهیم . اما برای من در اون لحظه باز کردن چشمم از بلند کردن یک کوه غیر ممکن تر بود.  نه صدایی نه دیداری . نمی توانم این مدت را شرح دهم ، زیرا این سخت ترین مدت عمرم بود بعد از مدتی یک کمی توانستم پلکهایم را باز نمایم . و با دیدن یک نور شدید و سفید برایم به اثبات رسید که من روحی بیش نیستم و مرگم حتمی هست . تمام نیرویم را جمع کردم که فریاد بزنم اما کوچکترین صدایی از من در نیامد. زمان همین طور می گذشت و من با افکارم و عدم توانایی ام درگیر بودم . تا اینکه آهسته آهسته توانستم پلکهایم را باز نمایم و چراغ های مهتابی که در سقف نصب شده بود را ببینم . باز هم باورم نمیشد که زنده باشم همش با خودم فکر می کردم اینجا سردخانه بیمارستان هست و جنازه من را به سردخانه منتقل نموده اند. اصلا توان حرکت هیچ قسمتی از بدنم را نداشتم . تا اینکه  کم کم نیرو به بدن من باز می گشت. توانستم سر خود را بچرخانم و خود را در تخت بیمارستان و درون بخش بیابم . تازه اینجا بود که باور کردم زنده ام ولیکن هنوز توان حرف زدن نداشتم در حال چرخاندن سرم به طرف دیگر بودم که همکارم را دیدم در کنارم بر روی صندلی نشسته به سختی صدایی از من در آمد ..........
بعد از اینکه کاملا بهوش آمدم همکار عزیز مرا به همراهی نموده و با اتومبیل خود به منزل رسانید . چون فاصله منزمان هم با هم خیلی زیاد بود از او خواهش کردم که مرا دم یک تاکسی سرویس برساند . ولی تا به تاکسی سرویس برسیم در اثر بیهوشی مدام حالت تهوع داشتم . بنابراین بنده خدا محبت کرده و مرا منزل رسانید.
چه راحت اکنون سر بر میگردانیم ، حرف میزنیم وچشم خود را باز و بسته می کنیم. هیچگاه آن لحظه ای که تمام نیروی خود را جمع کردم  و چشم باز کرده و مهتابی های سقفی را دیدم و فکر کردم در سرد خانه هستم یادم نمیرود.