کلامی نو، سطر و صفحه­ای دیگر، کتابی تازه گشوده می­شود، تولّدی رقم می­خورد و انسان چشم می گشاید به سوی جهانی که در انتظار اوست تا او را در سرنوشت خویشتن سهیم کند.
در روزگار شادی و اندوه، در کامیابی و رویش، در شکوه و شگفتی و در تلخکامی و غم هستی آهنگ­های بسیاری دارد. پرده ­های بی­شمار، آواهائی که باید شنیده و نواهائی که باید شناخت.
باید به ضرب­آهنگ آن پی برد و به رمزهای جاودانه­اش دل سپرد.
نشانه ­ها چشم براه­اند تا انسان فرا­خوانده تا به دوردست نظر دوزد و خود را آماده کند.
با تمام وجود مهیا و مجز برای رفتن، برای گام نهادن در راه پیرامون، برای گریختن از بیم ها و دل­شوره­ها و ترس­ها ، تردید­ها ،برای فرورفتن و فرا رفتن ، عبورر از مرزها وگذر از بی­نهایت، به اقلیم پررنگ رویا ، به سرزمین مکاشفات به دیار دریافت­ها، بسوی فهمی عمیق­تر و هدایت جهان بسوی هر آنچه می­خواهی، کوشش بسیار برای دانستن یک راز، کلیدی برای دستیابی به همه ­چیز ،
هرکس مرکز جهان خویشتن است. نقطه توامان آغازها و پایان.
او ارزش­های خود را بنا می­نهدد و هویت خویش را شکل می­دهد.
آیا ما پدید آوردنگان شرایطیم؟ و یا خود پدیده­ای برآمده از آن­ها؟ مرزها و اختیار ما کجاست؟ و دست­هایمان در کدامین وادی از نیرو عاری می­شود؟
در دنیای روابط تاریک،در جهان چراغ­های خاموش در وادی متروک انسان­های تنها با مناسباتی مخدوش، چه کسی می­خواهد در فروفتگی خود فرو رویم؟ در دنیای ذهنیات شناور بمانیم و جهان درون را به معیاری تبدیل­ناپذیر بدل سازیم؟