بشنوید ادامه ما وقع را. هوا صبحگاهی همانند همین روزهای پاییزی ، کمی خنک که سرمایش صورت آدمی را نوازش می کرد.

معشوقه که در انتظار عاشق دلخسته خود بود ، از راه دور عاشق ، نداشتن وسیله و پیاده روی که باعث خستگی وی بشود  و حتی از اینکه دیشب دیر خوابیده و ممکن است خوابش برده است صحبت می نمود. چطور است بروم دنبالش تا کمتر پیاده روی کنه؟ آیا به وی زنگ بزنم ، نکنه خواب مانده؟و .... خود بخوانید مابقی ماجرا .....

تا اینکه سرو کله عاشق دلخسته با اندکی تاخیر پیدا شد و گل از گل هر دوی آنها شکفته شد. پس از سلام و احوال پرسی راه افتاده و در راه کاسه حلیمی گرفتیم که در گوشه ای تناول نماییم. در طول راه به پارک جنگلی رفتیم تا در کناری جایی پهن نماییم. جایی مسقف به همراه سکویی جهت نشستن را پیدا کردیم . مثل اینکه قبل از ما کسی دیگر در آنجا بوده چون از خاکستر هایی که آنجا بود دود بلند می شد. اعتراضی کوچک نمودم که چرا اینجا بوی دود می گیریم ! اما معشوق داستان ما چون آتش را دید همچون پروانه ای که شمع رادیده واله شده ابراز علاقه نمود که در کنار آتش باشد و عاشق هم مطیع ! عاشق که این وضعیت را دید شروع کرد به آتش جان تازه دادن ، تکه های نئوپان که در همان حوالی بود و نم باران دیشب بر رویش نمایان بود را بر آتش انداخته و با دست خود شروع به باد زدن کرد. با دست نمی شد! پس به دنبال چیزی برای باد زدن گشت. تکه ای فیبر کوچک از همان تکه چوبها پیدا کرد ولیکن چون کوچک بود خسته اش کرد. اما عاشقی و هزار بلا به جان خریدن!!!  در مقابل آتش زانو زد و شروع کرد آتش را فوت کردن ! هر چه من گفتم مرد حسابی بوی دود می گیری ، گوش شنوایی نبود. که دود بلند شد و بر چشم و حلق عاشق قصه ما فرو رفت و وی را با سوزش چشم و سرفه از جایش بلند کرد. خاکستر بر روی و لباسش نشسته بود . نفسی تازه کرد و دوباره به جان آتش افتاد.

مردم بینوا که برای ورزش صبحگاهی به پارک آمده بودند تا از هوای تمیز صبحهی که شب قبلش هم باران آمده استفاده کنند، با کوهی دود روبرو می شدند. بعضی ایستاده نگاهی میکردند و زیر لب غرغری، بعض دیگر جلوی دهان و بینی خود را میگرفتند و سریع از آنجا گذر می کردند  و شاید دو کلمه حرف حساب هم در دلشان نثار ما. پیرمرد رهگذری هم شروع به اعتراض نمود.  اما تمام فکر عاشق روشن کردن آتش برای پروانه خود بود . نه به فکر بوی دود گرفتن خودش ، نه دود بر حلق و چشمش فرو رفتن، نه خاکستر آتش بر رویش نشستن و حتی توجهی هم به مردم رهگذر نداشت که معترض بودند.

خلاصه من نفهمیدم چطور حلیم خود را در آنجا خوردم. و تمام این مدت  با خودم فکر می کردم ، مرد حسابی تو را چه به عاشقی . عشق حرف حساب نمی شنود. دود در چشم و تنگی نفس نمی شنود. حرف اعتراض مردم رهگذر نمی فهمد. پس تو را چه به عاشقی...

خدانگهدارشان باشد.