برخودم می بالم که در کنارش هستم و سعی می کنم که محکمتر گام بردارم تا تکیه گاه مناسبی برایش باشم. برایم هیچ اهمیتی ندارد که کسی مرا با وی ببیند و بگوش زنم برسانند که چنین عاشقانه با کسی به غیر او در خیابان گام بر میدارم. فخر فروشی هم دارد، اصلا مباحات می کنم، همانند کسی که در کنار ملکه زیبایی ها قرار گرفته است. هنگام راه رفتن خودش را به من می چسباند و به من تکیه می کند. دیگر در اوج آسمانها هستم . یعنی چیزی از این بهتر ممکن است که برایم وجود داشته باشد؟؟

از طرفی هم مراقب هستم که کسی نگاهی آلوده به وی نیندازد. همچو شیری که از حریم پادشاهی خود حفاظت می کند.

آرایشی بر صورت ندارد ولیکن زیباییش برای من خیره کننده است. در گوش هم نجوا می کنیم . دستی بر شانه اش می زنم و سعی می کنم بیشتر به خودم نزدیکش کنم تا کسی حرفمان را نشنود. خدایا همیشه می گفتند که عشق اول عشقی است که مثال ندارد و برترین عشق است . هیچگاه فکر نمی کردم که بتوانم دوباره عاشق گردم. چیزی از اولین عشقم کم ندارد. یعنی چه ؟ من چگونه می توانم چنین باری را بر دوش خود بکشم. در افکار خودم غوطه می خوردم که ناگهان دست مرا تکانی شدید داد ، انگار چند بار بود که مرا صدا کرده بود و متوجه نشده بودم . وقتی نگاهش کردم گفت : بابا برام بستنی می خری. با تمام وجود گفتم چشم دخترم.