انسان بودن يک عنصر دروني است. هيچ عاملي نمي تواند انسان را از بيرون انسان کند.
اولين شناختي که از مادرم داشتم، شناخت دست هايش بود. نميدانم چند ساله بودم، ولي مي دانم که همه بودنم و همه هستي ام با آن دست ها ارتباط داشت. دستهايي که به مادر من تعلق داشت و جاي چشمانش هم کار مي کرد.
هميشه پشت ميز آشپزخانه مي نشستم و نقاشي ام را رنگ مي کردم و مي گفتم: مامان! ببين، نقاشي ام تمام شد.
و او جواب ميداد :خيلي قشنگه! و به کارش ادامه ميداد. من اصرار مي کردم و مي گفتم : نه! بيا با انگشتانت نقاشي مو ببين!
بعد او پيش مي آمد و من دستش را روي نقاشي ام مي کشيدم و هميشه از اينکه با هيجان خاصي به من مي گفت، نقاشي ام دوست داشتني است، کيف مي کردم.
هيچ وقت اين سوال برايم مطرح نشد که او چطور همه چيز را با دست هايش  مي بيند. ديده بودم که بابا و پدر بزرگ و مادر بزرگ و بقيه با چشم هايشان مي بينند، ولي برايم کاملا طبيعي بود که مامان نمي ديد. هروقت مي خواست موهايم را شانه کند ، شست دست چپش را ميان دو ابروي من ، درست بالاي بيني ام ميگذاشت و با انگشت نشانه ، فذق سرم را باز مي کردو بعد موهايم را شانه ميزد و مي بافت. من هيچ وقت از او نپرسيدم که چطور مي تواند اين طور خوب ، فرق سر مرا باز کند. وقتي زمين مي خوردم و گريه کنان پيش او مي آمدم و مي گفتم که زانويم زخم شده ، او با دستهاي مهربانش زانويم را مي شست و ماهرانه باند پيچي مي کرد.
من هيچ وقت سر در نمي آوردم که حواس بويايي، شنوايي و لامسه مامان چه قدرتي دارند. يک روز از يک بشقاب پر از شيريني را که مامان روي ميز گذاشته بود يواشکي يک دانه برداشتم و منتظر ماندم تا ببينم او چه مي گويد. او حرفي نزد و من فکر کردم متوجه نشده است. نمي دانستم که صداي جويدن مرا مي شنود. وقتي بلند شدم که بروم، بازويم را گرفت و گفت : کري ! هرقدر شيريني که دلت مي خواهد بخور، فقط دفعه ديگر قبل از خوردن، لطفا اجازه بگير.
من و خواهر و برادرهايم هيچ وقت نفهميديم مامان از کجا مي فهمد که کداممان چه کاري را انجام داده ايم و چه کاري را انجام نداده ايم. هرچه قدر بزرگتر مي شدم ، بيشتر ميفهميدم که مامان چقدر از نظر رواني از همه ما جلوتر است. يک بار که در سن 9 سالگي از حمام آمدم مادرم به من گفت : کري ! صورتت را نشستي و پشت گوش هايت هم مانده ! هيچ وقت نفهميدم که او از کجا فهميد. گاهي فکر ميکردم توي ذهنش چشم دارد و مراقب ما بچه هاست.
سالها گذشته است . حالا من مادر هستم . گاهي چراغ هاي خانه را خاموش مي کنم و فرزندم را در آغوش مي گيرم و لمس مي کنم . مي خواهم بفهمم مادرم چطور ما را مي ديد، اما بعيد مي دانم هرگز بتوانم بخوبي او ببينم!!!
                                                                             کري ليندنبرگ