آیا باور می کنید خداوند عشق و محبت را به حدی در دلتون قرار دهد بدون هیچ دخل و تصرفی توسط شما که حتی خودتون هم باور نکنید؟ برای توضیح بیشتر به مثال زیر توجه بفرمایید.
دیروز به همراه همسر و پسرم جهت خرید به حوالی فلکه اول صادقیه رفته بودم. پسرم حاضر نبود دستش را به من بدهد و با نهایت انرژی مشغول شیطنت بود. با توجه به ازدحام جمعیت خیلی نگرانش بودم که نکند زمین بخورد. الحمد الله که همگی از وضع پیاده روهای خیابان های تهران در جریان هستید .آنقدر غیر هموار است که ممکن است آدم بزرگ هم پایش بلغزد و نقش بر زمین شود. با این اوصاف بچه 5/2 ساله در میان جمعیت در حال گذر برایش بسیار سخت است.هر کسی که رد می شد اگر توجه نداشت یا نزدیک بود له اش کند یا دستش بر سر طفلکی می خورد و آن کسی هم که حواسش بود دست محبتی بر سرش می کشید. امیرعلی هم برای همین دودستش را بر روی سرش گذاشته بود که از سرش محافظت کند و برای خودش می رفت.شیطنتش حسابی گل کرده بود و من نگران وی!
تا اینکه کلافه شدم و به همسرم گفتم بیا با هم پنهان شده و دورادور مواظبش باشیم ، شاید بترسد و حاضر شود کمی از شیطنتش کم کند. همین کار را هم کردیم...
ابتدا برای خودش همانطور جلو جلو می رفت. بعد از مدتی برگشت و اطرافش را دید. وقتی ما را پیدا نکرد اول شروع کرد صدا کردن: مامان ، بابا......جمعیت گاهی آنقدر زیاد می شد که جلوی دید مرا می گرفت . بعد شروع کرد به عقب بازگشتن به دنبال ما و مدام مامان و بابا صدا زدن ، بدون کوچکترین ترسی و با همان شیطنت خود، حتی داخل مغازه ها را هم دید می زد. من هم در اضطراب که نکند زمین بخورد و یا حتی گم شود. می دانم گم شدنش زیاد منطقی نبود ولیکن اضطراب داشت مرا بیچاره می کرد. انگار قلبم از سینه می خواست به بیرون بپرد. چند دقیقه به همین منوال گذشت  او داشت ضمن سیاحت  اطرافش و مغازه ها ما را هم صدا می کرد.
به دو دلیل دیگر نتوانستم تحمل کنم و جلو رفتم :
1 – اعتماد به نفسش برایم خیلی با ارزش بود . با خودم فکر کردم اگر بترسد و گریه کند ممکن است اعتماد به نفسش از بین برود. درست است که اعتماد به نفس فرزندان برای پدر مادر بسیار سخت تر و دردسر آورتر می باشد ولیکن برایم بیش از اینها ارزش داشت.
2- خودم از اضطراب داشتم می مردم. با اینکه اصولا آدم رقیق القلبی نیستم ولیکن اضطراب زیادی داشتم.
برای همین جلو رفتم با چهره ای متعجب صدایش کردم . گفتم امیرعلی کجا بودی ؟ گم شده بودی ؟ و او خیلی خونسرد با لبخندی گفت تو نبودی!! 
 با خودم گفتم ببین چه مهر و محبتی خداوند در دل پدر مادرها قرار می دهد . کی تصور می کردم که به این شکل و این راحتی نگران کسی بشوم؟ تازه به حرف بزرگترها می رسیم که همیشه میگن: تا خودت پدر مادر نشی نمیفهمید پدر و مادرت چی کشیده اند!!!