رهگذر مهتاب:
سعی می کنم تا اون جایی که می تونم کاری کنم که دیگران رو نرنجونم , همون طوری زندگی کنم که خودم هستم نه تحت کنترل دیگران باشم و خودم رو به خدا نزدیکتر کنم و ....

بانوی اردیبهشت:
مسلما هر کسی در مقابل این سوال شما نظری متفاوتی داره.

شاید عده ای بشینن منتظر مرگشون و دیگه نتونن کاری رو انجام بدن.
شاید براشون فرقی نکنه و به کارهای عادیشون بپردازند.
شاید شروع کنن به حلالیت طلبیدن و فقط کار خیر انجام دادن.
شاید هم با این مورد شروع کنن جلب توجه و ترحم دیگران رو به خود جلب کردن.

نمی دونم...راستش این سوالیه که خیلی وقتا از خودم می پرسم.
آره...مسلما خیلی سخته. ولی شاید وضعیت از اونی که نمی دونه بهتر باشه. چرا؟ چون لااقل می تونه کارای اشتباهشو جبران کنه. گاهی که به این موضوع فکر می کنم، این میاد تو ذهنم که نکنه از کارهای روزمرم بیفتم و بشینم منتظر مرگم؟ ولی اینو می دونم اصلا ناراحت نمی شم که اگه بهم بگن...فردا آخرین روز عمرته. فقط شاید مشکلم این باشه که برای جبران بدیهام فرصت کافی ندارم.


ستاره خانم:
گر بدونم کی خواهم مرد
اولش حتما دست و پای خودمو گم کنم اما بعدش مطمئنا به خودم میام
خودم را جمع و جور میکنم حق همه حق دارهارو میدم و با خیال راحت به سوی
سرای ابدی میرم
چرا که از هرچی فرار کنی از مرگ هرگز هرگز نمیشه گریخت


حسین آقای طاهری:
من مسلما در اون موقع خیلی گریه می کنم چون دلم برای نزدیکانم تنگ می شه
ولی فکر می کنم بیشترین تلاش را می کنم تا امکانات زندگی راحت برای خانواده ام و دخترم فراهم باشه.
البته اگر این مطلب می خواست به تاریخ پایان پروژه برج میلاد مربوط بشه می تونست جور دیگه ای باشه چون برج میلاد اون موقع نمی میره بلکه تازه بدنیا می آد ولی خوب سوالی هست که هر از چند گاهی از خودمون می پرسیم و بد نیست هی به خودمون یادآوری کنیم و ممنون که این کار را کردی
و بعد هم من این دو ماه یک بار که می ام ایران این جدا شدن از خانواده ام عین اتمام پروژه زندگیمه و ساعت و روز ها برام اینقدر با ارزش می شوند که از یک لحظه اشان نمی گذرم.


آقا رضا:
خدائيش بهش ميخنديدم ، هيچي جالبتر از اين نيست كه آدم بدونه از اين دنيائي كه روش اينهمه كثيفه و زيرش جز مردار چيزي پيدا نميشه چه وقتي خلاص ميشه


نسیم خانم:
خیلی سخته که آدم تاریخ مرگ عشقش رو بدونه وهیچ کاری هم ازش نیاد.اونم نه این عشقای امروزی و پوشالی یه عشق قدیمی ماندگار ودوست داشتنی .
خیلی سخته جلوی چشمت مرگ تدریجی عشقت رو ببینی ومجبور باشی خودت رو بسپاری به تقدیر وسرنوشت.

پریسا در دریای خوشبختی:
راستش فکر نکنم زیاد اوضاع و احوالم با الانی که هست فرق می کرد.. لا اقل واسه من.... البته شاید کمتر کار بد می کردم!به نظر من روزشمار اونی که دوستش را داری اگه بدونی سختتر از دونستن روز شمار عمر خودتهولی تصور کن.............مثلا هر کسی علاوه بر کارت ملی.. کارت روز شمار عمر هم می داشت........ خیلی باحال می شدمثلا برای استخدام........ حتما فتوکپی این کارتو هم می خواستن...... اونایی که بیشتره روز شمارشون در اولویت تر می بودند!!!ولی کار و کساد شیطون هم می خوابید چون ادمها کمتر به سمت گناه تمایل می داشتند....قبول نداری؟