نبسته ام به کس دل ، نبسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج ، رها رها رها من

زمن هر آنکه او دور، شده به سینه نزدیک

به من هر آنکه نزدیک ،از او جدا جدا من

نه چشم دل به سویی،  نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی به یاد آشنا من

ستاره ها نهفته ام ،در آسمان ابری

دلم گرفته ای دوست ، هوای گریه با من، هوای گریه با من

خلاصه بزرگراه همت را در پیش گرفتم و راه افتادم در را چون صبح زود بود و همت خلوت همانند همیشه برج میلاد نظرم را به خودش جلب کرد. پیش خودم فکر کردم هر روز داره همچون یک بچه رشد می کند و ما نظاره گر رشد آن هستیم. با صلابت در مقابل همه قد و قواره خودش را به رخ همه می کشاند . هنگامی که از کنارش رد شدم یک لحظه دوباره برگشته و به برج نگریستم . دیدگاه اینطرف با آن طرف فرق می کرد. تاریخ به اتمام رسانی پروژه به چشم می خورد. با  خودم فکر کردم اگر تمام ما تاریخ آخر پروژه زندگیمان جلو چشممان باشد چطور می شد؟ چطور زندگی را ادامه می دادیم؟ اگر هر روز یک روز از نمایش دهنده زندگیمان کم می شد چه می کردیم؟

در محل کارم این نظر را با یکی از دوستانم مطرح  کردم برایم خاطره ای تعریف کرد که در ذیل می خوانید.

2 سال پیش همسرم بعلت سرطان عملی داشت پس از چند روز که مرخص شده بود در منزل احساس درد در پایش می کرد . به دکترش مراجعه نمودم . وی گفت در عمل همسر شما ما 8 دکتر متخصص بودیم . شما به دکتر ارتوپد که در عمل شرکت داشت مراجعه نمایید. آدرس دکتر مورد نظر را گرفتم . سمت ونک بود . هنگامی که به دکتر مراجعه نمودم و خودم را به عنوان همسر بیمار ...... معرفی نمودم خیلی راحت گفت چطوره ؟ گفتم احساس درد در پایش می کند. گفت : مرد حسابی این خانم که من عمل کردم 600 روز بیشتر زنده نمی ماند نه بیشتر و نه کمتر مگر تنها به معجزه خدا. تو آن وقت میگی  پاش درد می کند؟  چند آمپول ....... برایت می نویسم هر موقع احساس درد داشت بزند یه زمانی دیگه آمپول ها هم اثر ندارد. اونموقع بدان آخرایش می باشد.

با بهت حیرت به منزل بازگشتم . نه به بچه هایم گفتم نه به خودش. هر روز را می شمردم . برایم خیلی سخت بود. هیچ کاری از دستم بر نمی آمد. یک هفته ای مانده بود که 600 روز تمام بشود . حال همسرم اصلا خوب نبود . به من گفت که به شهرستان برویم. بردمش بعد از چند روز خیلی حالش بدتر شد گفت منو به تهران ببر . و.... روز 599 بود نزدیک عید که همسرم فوت کرد.

به اینجا که رسید دوست من بغضش را قورت داد و گفت خیلی سخت بود . به او گفتم با توجه به تجربه ات اگر تاریخ پایان عمر خودت را بدونی چه می کنی ؟ وی گفت : خیلی سخته ، آدم دیونه میشه!!!!

شما چه فکر می کنید ؟ اگر روز شمار پایان عمر جلوی چشممان شما بود چه می کردید؟؟؟؟