شهادت امام هشتم را به همگی شیعیان خصوصا شماتسلیت عرض می کنم. امروز به مجلس عزاداری رفته و در مراسم شرکت نمودم دو مورد نظرم را به خود جلب نمود شاید برای شما نیز قابل توجه باشد، 1- مداحی محترم پس از سخنرانی شروع به مداحی نمود و پس از خواندن چند بیت از حضرت رضا (ع) و شهادت ایشان دلها به سوی کربلا رفت . ناگاه از حال و هوای روضه بیرون آمدم با خودم فکر کردم که این بنده خدا یا بیش لز این در مورد شهادت امام رضا (ع) نمی داند یا فقط جهت مجلس گرم کردن می خواهد بیشتر گریه مردم را در آورد . بقول یک روحانی وقطی مداح می گفت نمی دونم چرا دلها بسوی کربلا یا مدینه سفر می کند میگفت : بیخود ، دل رو برگردون و بر اساس مناسبت روضه بخون علکی هم به صحرای کربلا نزن. 2- یک جوانی که فکر کنم 19تا 21 سال بیشتر نداشت توسط پدر و دونفر از بستگانش که هم سن پدرش بودند دوره شده بود و به وی می گفتند که نسل شما بسیار باهوش ولیکن تنبل است . شما آسایش ، امنیت ، آرامش ، توجه والدین، امکانات و ...... دارید باز هم غر می زنید. اما نسل ما (پدر جوان ) نسل پوست خربزه هست ، تا وقتی بچه بودیم گل خربزه را پدرهامان می خوردند و پوستش را به ما می دادند و اکنون نیز همسرانمان باز گل خربزه را به بچه ها می دهند و پوست خربزه دوباره سهم ما می شود. من که تنها شنونده بودم و بعنوان نفری که شاید بین این دو نسل و شاید به تعبیر دیگر جزو نسل غرغرو بودم دلم می خوایت همانجا خوار بزنمو بگم آیا وافعا" خودتان هم به این حرخها که میزنید اعتقاد دارید؟؟؟؟ آیا نسل حاضر آرامش دارد؟ آیا نسل حاضر امنیت دارد؟ آیا نسل حاضر توجه پدر بر سر آنها هست؟ کدام پدر ؟ همان پدر که دو یا سه شغله هست؟ ایا هدف و آمالی برای بچه هایتان تعریف کرده اید؟ یا حتی باورهای دیرین خود را اکنون با تردید نظاره می کنید و حتی ممکن است نقد هم بکنید؟؟ واقعا چه کسی حد و حدود یک جوان را تعریف می کند؟ آیا تعریف های اجتماعی ما نیاز به بازنگری ویا احیاء مجدد ندارد؟ نظر شما چیست؟