ماه محرم هم فر رسید. حال و هوای شهر به یکباره عوض شده . چراغ ها ، پرچم های عزا و ..... . شهر بکلی چهره دیگری به خود گرفته است . مردم بصورت خود جوش در تکاپوی هستند تا هیئت های عزا داری خود را راه بیندازند.
بعد از نماز مغرب در شهر که راه می روی از هر گوشه ای صدای هیئتی می آید.یک جا صدای سخنرانی، یک جا صدای سینه زنی ، در جای دیگر صدای روضه خوانی ، جایی هم صدای سینه زنی و زنجیر زنی .
هر کس به نحوی مشغول است . هر کس به شکلی ارادت خود و عشق و علاقه خود را به حسین (ع) و خاندانش نشان می دهد. در این شهر بزرگ و پرجمعیت و پر از هیاهوی پیدا می شوند افرادی که شیعه و یا حتی مسلمان نیستند ولیکن در این ایام به برپایی مرایم اقدام می نمایند.
جداً حال و هوای شهر دیدنی است.
ای کاش سیاست گذاران دینی ما ( چه مراجع و چه صداو سیما ) یکم بهتر از این شرایط استفاده می نمودند. در دنیای حاضر کلی باید هزینه کنی تا عده ای اندک را در گوشه ای جمع کنی تا بتوانی آنها را تحت آموزش قراردهی .ولیکن در این ایام دانش آموزان و علاقه مندان این خاندان ، خود با روی باز و عشق و علاقه در سر این کلاسها شرکت نموده و علاوه بر آن خود هزینه تشکیل کلاس و برپایی کلاس را متقبل می شوند. حتی خود مبلغی می شوند برای شرکت دیگران در کلاس عاشورا.
بچه ها رو می بینی که گوشه ای را سیاه پوش کرده اند و دور هم جمع شده اند. چای می دهند ، نوار سینه زنی گذاشته اند و خود دسته ای کوچک تشکیل داده اند. هیئت های قدیمی و با سابقه که پیر غلام های اهلبیت بر پا می کنند جای خود دارد.
ای کاش کسی بود ویا سازمانی بود که هیدت ها را بررسی می نمود . درست است که همگی با عشق و علاقه نسبت به برپایی هیئت ها اقدام می نمایند ولیکن در بعضی از این هیئت ها بعضی از عاشقان حسینی که مملو از عشق و علاقه به حسین و خاندان او هستند ولی مطالعات کمی دارند و یا حتی به سنت ها دیرین بدون تفکر اقدام می نمایند آگاه ساند که هدف برپایی اینگونه مراسم چیست؟ و آداب برپایی مراسم سوگواری چه می باشد؟ نه امام حسین (ع) و نه اهل بیت نیازی بر گریه و عزاداری ما ندارند. انچه که نیاز است آگاه شدن ماست . پیدا کردن خود ما در راه حسینی است .
بگذریم .
دیروز که به مسجد محل رفتم یاد دوستی افتادم . دوستی که قریب 22 قدمت دوستی با وی دارم . همیشه با هم به مسجد محل می رفتیم . از آن موقع که مسجد زمینی خالی بیش نبود و برای محرم چادر می زدند تا کنون. حتی بعد از فارق التحصیل شدن از دانشگاه و ازدواج ممکن بود در طول سال همدیگر را نبینیم . ولی هر طور بود برای این ایام خود را به مسجد میرساندیم و با هم بودیم . آلان کجاست؟ می توانید وبلاگش را بخوانید (( یادداشت های شبانه))