ضمن عرض تبریک عید قربان به کلیه مسلمانان.
روز پنج شنبه به همراه دو تا از دوستانم جهت انجام کاری به فیروز کوه رفتیم . بگذریم از اینکه جوانی کرده بدون بنزین و زنجبر چرخ راه افتادیم. یکی از دوستان تا می تونست حرس می خورد که اولین پمپ بنزین، بنزین بزنیم ، یا وای که به پمپ بنزین بعدی نمیرسیم. ما هم می گفتیم در پمپ بنزین بعدی بنزین میزنیم. اما نکته جالب برای من این بود که شدت برف گاهی خیلی زیاد می شد. آب پاش ماشین برای شستشوی شیشه پاک کن هم یخ زده بود . قطرات برف بر روی شیشه یخ زده و به سختی جلو را میدیدیم. و گاهی مجبور می شدیم در کناری ایستاده تا شیشه را پاک نماییم. در یکی ازسربالایی هایی که داشتیم میرفتیم دیدیم حرکت ماشینها کند شده و همگی دارند ماشین ها را کنار میزنند که زنجیر چرخ ببندند . یکی جک زده بود و چرخ ماشین را در آورده بود . دیگری همسرش برایش چتر گرفته بود . راستش یک مقدار هم ما ترسیدیم به کندی آن سربالایی را رد کردیم به سرازیری که رسیدیم در جاده از برف خبری نبود . این اتفاق 3 بار در طول مسیر برایمان رخ داد . و برای ما خیلی جالب بود که مردم ما عقل خود را بکار نمی اندازند و فقط به یکدیگر نگاه می کنند . همان پدیده شگرف چشم و هم چشمی . حتی حاضر نیستند کمی جلوتر بروند و وضعیت و شرایط جاده را ببیند .و اگر غیر قابل عبور بود نسبت به بستن زنجیر چرخ اقدام نمایند. این قضیه فکرم رو مشغول کرده بود تا در برگشت هنگامی که دوستان گفتند برای نهار یک رستوران نگهدارم ، ناخود آگاه من که رانندگی می کردم ، جلوی یک رستوران که خیلی هم ماشین شخصی ایستاده بود نگه داشتم و دوستم که زیاد بین جاده ها مسافرت می رود گفت جایی که خیلی شلوغ هست توقف نکن. اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که من هم بدون توجه و تنها به خاطر اینکه در این مکان زیاد ماشین شخصی هست استدلال برای خودم آوردم که غذایش خوب است. پس من هم گرفتار چشم و هم چشمی شدم.
چه خوبه حواسمون در انجام دادن اعمالمون خوب جمع باشه . تا کی می خوایم ای دوگوله (مخ) را آکبند نگهداریم.